„Doctor Strange” #1 (2025) – Recenzja

Doctor Strange #1 (2025)
Strange Asgard

Dziwnie wypadł ten komiks, oj dziwnie. Niby o to Strange jest bohaterem, ale tak naprawdę mogłoby go tu nie być, bo liczy się tylko to, co asgardzkie. Jeśli szukacie komiksu o Strange’u to nic dla Was, jeśli szukacie czegoś nowego ze świata Thora to możecie, ale też nie ma tu nic, co by zachwyciło. Ot taka próba wprowadzenia czegoś nieco świeżego do serii, ale nieudolnie – no i jednak wraz to wszystko już było.

STEPHEN STRANGE, STRANDED! After becoming Sorcerer Supreme of Asgard, Strange lost his chance at redemption – and revenge against Doom – when Loki murdered Thor, cutting Midgard off from the other nine realms. With no way home and few allies remaining in Asgard, Strange travels to Alfheim to investigate an emerging crisis. But in an unfamiliar land, can Strange prevent elves and angels from going to war over a mysterious coffin? Maybe with some help from Heven’s own ANGELA! Derek Landy and Ivan Fiorelli join forces for a bold, new era of Doctor Strange that will take him on a true JOURNEY INTO MYSTERY…

Jeśli czytaliście wydawanego po polsku Dr. Strange’a to wiecie, że był tu komiks, w którym to Loki przejął rolę Strange’a, ergo – mieszanie magii i asgardzkich klimatów już było. Nie było jednak w naprawdę dobrym stylu, ale i tak lepiej, niż jest tutaj. Ten zeszyt ma fajne momenty, ma Angelę, a ją lubię, jednakże niewiele poza tym. Akcja, jak akcja, niewyważone to wszystko, jakby bez większego pomysłu jak ma to wyglądać, ale i jak Strange pasować tutaj.

Dziwnie się to czyta, czasem przyjemnie, czasem z takim symbolicznym drapaniem się w głowę i pytaniem samego siebie „ale po co to niby…”. Ogląda o wiele słabiej, bo rysunki grubą kreską ciosane, takie jakby na szybko i z klimatem celującym raczej w młodszych odbiorców, niż grupa docelowa. W skrócie: jeszcze jeden komiks, jakich wiele. Da się przeczytać, ale trzeba sobie zadać pytanie po co.

Autor: WKP