„VisionQuest” (2026) – Recenzja
VisionQuest (2026)
Upłynęło dość dużo czasu, odkąd ostatnim razem dane nam było widzieć Visiona. Zmarło mu się w Avengers: Infinity War, a potem ponownie (dosłownie i w przenośni) rozpuścił się w powietrzu w finale WandaVision, a następnie inna jego wersja odleciała hen w przestworza. Ten syntezoid ma ewidentnego pecha, a jego historia jest dosyć zawiła. Może dzięki temu jest tak bardzo interesująca. Z ogromną więc przyjemnością i ekscytacją zabrałam się za nowe dzieło od Marvel Studios, czyli VisionQuest od Terry’ego Matalasa. Czy w końcu Vision żyje, a jeśli tak, to która jego wersja?
Obecnie Vision (Paul Bettany) przebywa w Edynburgu i próbuje na nowo uczyć się człowieczeństwa i jak być jak najbardziej ludzkim. Jego misją obecnie jest zrozumienie emocji i ich działania. Pomóc ma mu w tym karkołomnym zadaniu kilka różnych AI: Jarvis (James D’Arcy), Friday (Orla Brady), Edith (Emily Hampshire), Dum-E (Henry Lewis) i U (Jonathan Sayer), czyli sztuczne inteligencje, które wspierały Avengers w niejednej opresji. Problem w tym, że spokojne życie Visiona zostaje zakłócone w momencie, gdy Paladyn (Todd Stashwick) zaczyna polować na biednego syntezoida. Na dodatek okazuje się, że jego osoba jest dziwnie powiązana z tajemniczymi morderstwami, a niejaki Thomas Shepherd (Ruaridh Mollica) uparcie twierdzi, że jest synem Visiona! Komplikacji pojawia się coraz więcej, a w międzyczasie Ultron (James Spader), czający się cicho w głowie Visiona, knuje wciąż własny plan zniszczenia ludzkości. Podsumowując, nie ma nudy.
Jaki to jest dobry serial! Oh, jaki dobry! Przede wszystkim świat przedstawiony jest przepiękny. Vision, podobnie jak jego niedoszła żona, stworzył wirtualną przestrzeń, w której wszystko jest ukazane oldschoolowo, ale przede wszystkim z klasą i wdziękiem. Nie wspomnę, że akcji jest jak na pęczki, zwrotów akcji nie brakuje, ale to bledłoby wszystko, gdyby nie aktorski majstersztyk, zwłaszcza Paula Bettany’ego oraz Jamesa Spadera, grających po kolei Visiona i Ultrona. Banter między nimi jest wybitny, a sceny dialogowe między nimi, zarówno kiedy poruszają głębokie tematy, jak i wtedy, kiedy wzajemnie sobie ubliżają, to istne złoto. Na szczególną pochwałę jednak zasługuje Paul Bettany, gdyż to, jak pokazał emocjonalną złożoność Visiona, zasługuje na nagrodę Emmy. Dowód? Przedostatni odcinek sezonu. Więcej nie trzeba dodawać.
Skoro jednak wspomniałam o Ultronie, to nie mogę przestać się zachwycać kreacją Spadera. To już nie jest ten sam syntezoid łaknący zniszczenia ludzkości dla zasady. On ewoluował. Owszem, wciąż wyrżnąłby ludzi, ale pobudki totalnie mu się odmieniły, a podejście do zabijania zmieniło. Godne podziwu są jego cięte riposty, które robiły mi dzień. Nie chcę więcej spoilerować, ale Ultron okazał się o wiele bardziej intrygującą postacią o bardziej zniuansowanych poglądach, niż można było przypuszczać po seansie Avengers: Age of Ultron.
Inne osobistości, które zasługują na wzmiankę i słowa pochwały, to Friday oraz Edith, których obecność radowała me serduszko. Edith to chodzące słoneczko, a historia Friday aż kraje serduszko, dzięki czemu można się utożsamić z tym, dlaczego tak usilnie pragnie chronić wszystkich poza sobą. Jedynym bohaterem, który w serialu lekko mnie drażnił, był Tommy, który niejednokrotnie zachowywał się strasznie dziecinnie. W sumie jednak ciężko się nie dziwić, bo w jego ciele znajduje się dusza nastolatka. Niemniej chciałabym bardziej dowiedzieć się, jak w przyszłości rozwiną wątek Paladyna, bo został on liźnięty, a myślę, że fajnie byłoby go kiedyś poszerzyć. Na planszy pojawia się również inny złoczyńca, o którym nie chcę za dużo mówić, żeby nie zepsuć niespodzianki, ale mam nadzieję, że wróci w przyszłości i jeszcze namiesza, bo okazała się tak ciekawą postacią, że aż chce się wiedzieć o niej coraz więcej.
VisionQuest to naprawdę świetny serial, który porusza bardzo intrygujące wątki, m.in. o ojcostwie, odkrywaniu własnej tożsamości, wielopokoleniowej traumie, żałobie oraz konfrontacji z rzeczywistością. Serial porusza, ekscytuje, zachęca do refleksji i zapewnia rollercoaster emocji. Myślę, że godnie wieńczy trylogię przygód rodziny Maximoff i nie mogę się wręcz doczekać, co dalej ich czeka!
Autorka: Rose (Vombelka)








