„Psylocke: Ninja” #1 (2026) – Recenzja
Psylocke: Ninja #1 (2026)
Prawie wszystko schodzi na psy
Seeley, kiedy jeszcze potrafił. Ostatnio jednak zawodzi coraz bardziej. Dowodem na to jest zeszyt Psylocke: Ninja #1, pod pewnymi względami niezły, ale tak skupiony na zbędnym opisywaniu i wyjaśnianiu, że giną w nim niemal wszystkie pozytywy.
BETSY BRADDOCK: MUTANT, X-MAN…NINJA! Flashback to a time when Psylocke was reborn into the ultimate killing machine. What sacrifice did Betsy make to save the X-Men? Why did the Hand choose Psylocke to be their weapon? And what does it have to do with their former assassin…Elektra?! Discover the answers to these questions and more in a lost story from the X-Men’s past!
Brzydka odkłada tego numeru z miejsca zniechęca. Środek? Graficznie raz lepiej, raz gorzej, a co gorsza najczęściej nie tylko na tej samej stronie, ale i w kadrach. Dlaczego? Styl rysowania to połączenie tego, co fajne i oldschoolowe, czerpiące pełnymi garściami z X-Men lat 80. i 90. – acz to raczej w pozach i sylwetkach postaci, niż czymkolwiek innym – z bardzo słabą całą resztą, mocno czerpiącą z mangi i infantylnych komiksów dla dzieci. Kolorem wali to po oczach, rysunki są niespójne i nieprzekonujące, a klimat bywa czasami, częściej jednak ginie w zalewie efekciarstwa, które wrażenia nie robi.
Fabularnie jest podobnie. Mamy fajne rzeczy, jak przemyślenia Psylock, mamy kilka emocjonalnych rzeczy, ale to krople w morzu potrzeb. Seeley rozpisuje się tu nad niepotrzebnymi rzeczami, wszystko musi wyjaśniać, tłumaczyć, jakby nie potrafił pokazać w inny sposób, a i to przekazywanie za pomocą słów zawodzi, bo jest typowym wodolejstwem bez treści. Gdyby tak jeszcze gość naprawdę potrafił pisać, ale gdzie tam, typowa komiksowa robota, ale przesadnie rozbuchana, przez co nudzi, nuży i zabija cale potencjalne napięcie.
Ot jakby Seeley i jego pisarstwo zeszły na psy. I na psy schodzi tu wiele innych rzeczy, bo w ostatecznym rozrachunku nawet to, co początkowo jest przyjemne, nuży i rozczarowuje. Szkoda.
Autor: WKP
