„Clobberin’ Time #1” (2023) – Recenzja
Clobberin’ Time #1 (2023)
Meta-Thing
Nie lubiłem, Steve’a Skroce’a, kiedy rysował Spider-Mana i nie polubię go za grafiki w Clobberin’ Time. Po latach wypada nieco lepiej, to oddać mu trzeba, ale „nieco lepiej” nie oznacza „dobrze”. A opowieść, którą nam serwuje, bo tym razem wziął się też za pisanie, jest niezła, ale… Właśnie, mogła być naprawdę czymś, a ostatecznie, mimo prób zwodzenia nas, że wcale nie tylko o to chodzi, to tak naprawdę nawalanka, która ma po prostu wyeksponować postać i cechy The Thinga. Ot i tyle.
It’s Clobberin’ Time all the time, as Ben Grimm teams up with heroes from across the Marvel Universe for BIG, FIST-POUNDING ACTION! But the stakes have never been higher! In this opening issue, Ben and the Incredible Hulk are stranded on a distant, ancient, alien world, where the duo must protect an ancient people against legions of Deviant hordes and ultimately face the wrath of a Celestial. Luckily, they have four fists between them!
Ten zeszyt próbuje uderzać w metatekstualność. Ten zeszyt próbuje pożenić klasykę Marvela ze stricte współczesnym podejściem do opowieści. A tak naprawdę pokazuje, że autor po prostu chciał się dobrze zabawić, ale jakby sam się przed tym wzbraniał. Więc ubrał to wszystko w szaty, które do końca do historii nie pasują i…
No właśnie, trzeba było się tym bawić i porzucić udawanie. Bo całe to metateksualne podejście jest, ale to tylko fasada. Lubię postmodernistyczne podejście, lubię metafikcję i samoświadomość, ale potrzeba do tego wyczucia, biegłości, a tu jest prostota. Trzeba by to coś ze sobą niosło, a nie stanowiło tylko łatkę na brak większej treści. Może coś autor jeszcze z tego potem wyciśnie, to pierwszy zeszyt, niemniej na razie mu się nie udaje. A szkoda. Do tego dochodzą mocno przeciętne rysunki i zbyt barwny kolor, przez co efekt jest taki, że to jedynie komiks niezły. Z potencjałem, ale niewykorzystanym i tyle.
Autor: WKP
