„Sorcerer Supreme” #1 (2025) – Recenzja

Sorcerer Supreme #1 (2025)
Supreme Afthermath

Tak, jak nie porwał mnie One World Under Doom, tak nie porywa mnie ten aftermath, czyli Sorcerer Supreme. Nowy początek, nowe rozdanie, ale w zasadzie co z tego i po co to, jak to wszystko nie niesie ze sobą nic ciekawego. Co prawda graficznie środek jest przyzwoity, nie ma się co sugerować koszmarną, odpychającą okładką, ale sama opowieść męczy, zamiast ciekawić.

THE SORCERER SUPREME IS DEAD. LONG LIVE THE SORCERER SUPREME. In the aftermath of ONE WORLD UNDER DOOM, a new power rises. One willing to defy tradition, break every rule and chart a bold, new path. Will this rogue Sorcerer Supreme bring magic in the Marvel Universe to new heights or leave it in ruin?

Nie da się odmówić scenarzyście, że ma swoją wizję Wandy i jej miejsca w uniwersum, ale… Właśnie, mieć niezły pomysł to jedno, liczy się wykonanie, a to mnie osobiście zawiodło. Ten zeszyt to zamiast fajnej akcji, w którą wpleciono by wyjaśnienia dla nowych czytelników, to po prostu seria wyjaśnień z nutą wplecionej w nie fabuły. Dlatego chyba w pewnym momencie gna to na złamanie karku i za szybko rozwiązuje starcie, przez co pojawia się zawód. Do tego znikąd wrzucane są tu momenty mające podkręcić zainteresowanie, ale nie są w stanie tego zrobić, bo brakuje scenarzyście umiejętności, by to dobrze wykonać.

Jest więc zbędne gadanie, jest pośpiech i brak wyważenia. Nie ma jednak dobrej zabawy, bo gdy to się rozkręca, Orlando wciska przycisk stop. Koniec, każe spadać gościom do domu zanim impreza się rozkręciła i mówi niech wpadną jutro, bo będzie coś fajnego, ale kto by chciał do niego wpaść? Szata graficzna jest całkiem fajna, ale komiks to medium, gdzie ilustracje są równie ważne co słowa, a tu równowagi brakuje. Przeczytać się to wszystko da, nie jest tak, że to tragedia i zgrzytanie zębami, ale też i nie ma tu frajdy. Szkoda, ale już przywykłem.

Autor: WKP