„Black Panther: Intergalactic” #1 (2025) – Recenzja

Black Panther: Intergalactic #1 (2025)
Pantera w kosmosie

W komiksach już tak jest, że jak się nie ma pomysłu na opowieść, wrzuca się bohatera w jakieś nietypowe miejsce i próbuje coś z tego wykrzesać. Sztampa, a największą sztampą w niej jest wrzucenie czy to kosmicznej wersji bohatera, czy też znanego herosa wrzucenie w kosmos. No i to tu zrobiono, na dodatek w sposób bardzo nijaki i sztywny. Oto Black Panther: Intergalactic #1.

THE INTERGALACTIC EMPEROR OF WAKANDA! T’CHALLA, the King of Wakanda, faces the challenge of uniting all of his kingdom – on Earth and in the stars! Before he can begin, though, someone – or something – steals him away to a mysterious planet where the BLACK PANTHER must fight for his life! SHURI, his sister, works to find him – but with the king and princess distracted, will someone else seize the title of Emperor of Wakanda?!

Fabularnie ten komiks to taka generyczna robota, że aż sztampowa. Stara się zaciekawić czytelnika, ale to wszystko jest takie miałkie, takie nijakie, że wcale tego nie robi. bohater przeniesiony ze swojego świata na obcą planetę? To wątek znany od początków gatunku, a eksploatowany mocno przez Marvela w Tajnych wojnach, Planecie Hulka i masie innych komiksów, których nawet nie chce mi się wymieniać, bo i tak je wszyscy znacie. Było w różnych konfiguracjach, także alternatywnych. A teraz jest w kolejnej nijakiej wersji.

Słabo napisane postacie, fabuła, która jest mocno naciągana i pretekstowa oraz poprowadzenie całości w taki sposób, że żałuje się, iż jest tu tyle dialogów, bo te niewiele wnoszą, a znudzić potrafią, sprawiają, że komiks jest ciężkostrawny i wtórny. Nieźle rysowany, nie przeczę i doceniam, ale całość słabo sprawdza się zarówno jako komiks o Panterze, jak i kosmosie Marvela. Oba tematy są liźnięte i po macoszemu potraktowane, a nie o to chodziło.

Autor: WKP