„Dazzler” #1 (2024) – Recenzja

Dazzler #1 (2024)
Solówka Dazzler

Pierwszy zeszyt nowej solówki Dazzler to rzecz skrojona pod nowych, niekoniecznie będących fanami mutantów opowieści (acz nie tylko ich). Ba, widać tu bardziej zainteresowanie tematyką gwiazdki pop (?) / disco (?), niż czymkolwiek innym. I fajnie, bo może nie jest to zeszyt, który zwalałby z nóg, ale jako niezła rozrywka sprawdza się naprawdę przyzwoicie.

SO BRIGHT THIS STAR! DAZZLER, Marvel’s glittering mutant songstress, has been in and out of the limelight over the years – but now the time has finally come for her to take center stage! Dazzler embarks on a new world tour, the culmination and celebration of her entire musical career! And along for the ride is her new road crew: Domino, Strong Guy and Multiple Man! But while Dazzler may be ready to focus on her music, her celebrity-mutant status and a violent attack may sideline the entire endeavor before it’s even begun… Each issue features original song lyrics from Ali’s notebook! Don’t miss the concert – and comic – event of the year!

Dazzler. Dziecko swoich czasów, ery disco, cekinów, kolorowych efektów świetlnych i kiczowatych strojów. No i to dziecko, nadal z całym tym zapleczem, wraca w nowej serii, która stara się być jak najbliżej korzeni. I składa fajny hołd dla postaci, jednocześnie mocno wsiąkając w temat muzyki. I mi to pasuje. To historia o Dazzler, o kobiecie z mocami, a nie superbohaterskie mordobicie. A że ta kobieta jest wokalistką, wiadomo, musi iść to mocno w muzykę. I choć mam wrażenie, że to bardziej takie popowe jest, niż disco, fajnie wypada.

Także graficznie. Okej, nie ma tu żadnych super rysunków, jest prosto i kolorowo, ale akurat to tutaj całkiem pasuje. Wiadomo, wolałbym, żeby był mrok i światłocień, aż walące po oczach barwami, jak neony nocą w wielkich amerykańskich miastach w latach 80., ale i tak nie narzekam. Więc śmiało można, choć właściwie nie jest to nic, co by jakoś zachwycało.

Autor: WKP